PIERWSZY ŚWIAT, porządek rzeczy panujący wśród ludzi przed potopem, zwany "starym światem" (2 Piotra 2:5 [w przekładzie Biblii Gdańskiej zwany "pierwszym światem"]) oraz światem, który "wtedy był" (2 Piotra 3:6 [w przekładzie Biblii Gdańskiej zwany "onym pierwszym światem"]).
     Pierwsza wielka epoka ("świat") nie była podzielona. Trwała przez 1656 lat, od stworzenia i upadku człowieka aż do potopu. Sposób Boskiego traktowania człowieka nie zmieniał się przez cały ten okres - od upadku Adama do potopu. Bóg dał człowiekowi swoje prawo, które zostało wpisane w naturę człowieka, ale gdy ten zgrzeszył, Bóg pozwolił mu postępować do pewnego stopnia według własnego uznania, co zresztą "złe było po wszystkie dni" (1 Moj. 6:5). Bóg pozwolił na to w tym celu, aby człowiek mógł zdać sobie sprawę ze swego braku zdrowego rozsądku i z tego, że Boska mądrość nakazująca bezwzględne posłuszeństwo mogła zostać wyraźnie ukazana. Ten pierwszy świat zakończył się potopem, który zniszczył wszystkich, z wyjątkiem wiernego Noego i jego rodziny. A zatem, ów pierwszy świat nie tylko ujawnił zgubne skutki grzechu, lecz także pokazał, iż grzech prowadzi ciągle w dół do coraz większej degeneracji i nędzy, co dowodzi potrzeby interwencji Jahwe, jeśli odzyskanie tego, "co zginęło" (Mat. 18:11), czyli pierwotnego stanu człowieka, miałoby kiedykolwiek być osiągnięte.
     "Świat, który wtedy był", "stary świat", składał się z dwóch części: (1) niebios i (2) ziemi. Gdy mówimy o jego niebiosach i ziemi, nie należy rozumieć, że chodzi o literalne niebiosa i ziemię tamtych dni; należy rozumieć, że chodzi o symboliczne, figuralne niebiosa i ziemię. Ktoś może jednak zapytać: Jaka jest różnica między literalnymi a figuralnymi niebiosami i ziemią?!". Literalne niebiosa to oczywiście systemy planetarne i ich słońca, jakie widzimy ponad nami w bezchmurne noce, natomiast literalna ziemia to planeta, na której żyjemy, budujemy nasze domy i sadzimy ogrody. Literalne niebiosa i literalna ziemia używane są w Biblii jako figura będąca reprezentacją symbolicznych niebios i ziemi. Następujące skojarzenie myślowe, będące źródłem tych rzeczy, sugeruje użycie niebios w znaczeniu symbolicznym: jak rzeczywiste gwiazdy dają światło, abyśmy mogli znaleźć drogę w czasie rzeczywistej nocy, tak nauczyciele religii powinni oświecać światłem prawdy ścieżkę grzeszników, by mogli odnaleźć drogę w nocy grzechu. A zatem jak wszystkie literalne gwiazdy stanowią literalne niebiosa, tak wszystkie systemy religijne i ich nauczyciele w każdym z trzech światów Biblii stanowią niebiosa tego świata. To, że Biblia mówi o nauczycielach, systemie nauczania w znaczeniu symbolicznych gwiazd, wynika z wielu wersetów, z których zacytujemy kilka: "Ale ci, którzy innych nauczają, świecić się będą jako światłość na niebie [słońce], a którzy wielu ku sprawiedliwości przywodzą [nawracają] jak gwiazdy na wieki wieczne" (Dan. 12:3). Z punktu widzenia udzielania światu w Tysiącleciu światła prawdy Chrystus nazywany jest Słońcem Sprawiedliwości oraz Słońcem (Mai. 4:2; Mat. 13:43). Fałszywi nauczyciele nazywani są błąkającymi się gwiazdami (Judy 13).Szczególni nauczyciele Kościoła w jego siedmiu okresach nazywani są gwiazdami (Obj. 1:20). Dwunastu apostołów jako nauczyciele całego Kościoła jest symbolizowanych przez dwanaście gwiazd koronujących niewiastę symbolizującą Kościół (Obj. 12:1). Z punktu widzenia udzielania prawdy w poranku Tysiąclecia Jezus nazywany jest Jutrzenką, Gwiazdą Jasną i Poranną (2 Piotra 1:19; Obj. 22:16). Potwierdzając, że nauczyciele religijni są symbolicznymi gwiazdami, wersety te pozwalają nam zrozumieć, w jaki sposób wszystkie symboliczne gwiazdy świata mogą być symbolicznymi niebiosami tego świata. Aniołowie, duchy, które Bóg czyni Swymi sługami (Żyd. 1:14), są nazywani w Biblii gwiazdami lub nauczycielami. U Ijoba 38:7 nazwani są oni gwiazdami, które śpiewały na początku historii ludzkości, ciesząc się z Boskiego stworzenia. Lucyfer - nosiciel światła - który później stał się szatanem, także był gwiazdą poranną - jutrzenką" - a później w bezbożnej ambicji dążył do wywyższenia się (stania się wyższym) ponad inne gwiazdy - aniołów (Iz. 14:12,13).
     Zgodnie z tymi wersetami aniołowie byli nauczycielami, symbolicznymi gwiazdami, w "świecie, który wtedy był", w "starym świecie". W następującym wersecie o aniołach wyraźnie jest powiedziane, że byli upoważnionymi nauczycielami rodziny ludzkiej i posiadali władzę nagradzania posłusznych i karania nieposłusznych: "Bo ponieważ przez aniołów mówione słowo było pewne, a każde przestępstwo i nieposłuszeństwo wzięło sprawiedliwą zapłatę pomsty" (Żyd. 2:2). W świetle powyższych uwag werset ten oznacza, że przed potopem symbolicznymi niebiosami, symbolicznymi gwiazdami - światłem, nosicielami prawdy - byli aniołowie, którzy byli upoważnionymi nauczycielami ludzi, nagradzając ich za posłuszeństwo i karząc za nieposłuszeństwo. To prawda, że Biblia nie podaje szczegółów na temat sposobu ich zarządzania. Zbierając jednak razem myśli podane i sugerowane przez Pismo Święte, wyciągamy wniosek, iż Bóg, który przewidział ich porażkę, pozwolił im spróbować podnieść ludzkość po tym, jak na świat wszedł grzech, i dlatego zostali oni uczynieni religijnymi nauczycielami - gwiazdami, symbolicznymi niebiosami - w świecie, który wtedy był".Ich wysiłki nie zostały jednak uwieńczone sukcesem; wręcz przeciwnie: sytuacja stawała się coraz gorsza, aż w końcu podłość człowieka wymagała kary potopu, którą wykonał Bóg, sprawiając, że pierścień wody, który otaczał ziemię -"wody, które są nad rozpostarciem", czyli atmosferą ziemi -opadł na ziemię w światowym potopie. Jednak nie tylko ludzkość stale podążała drogą w dół. Wielu z aniołów popadło w grzech w wyniku samowolnej próby zatrzymania fali ludzkiej podłości i przywrócenia ludzkości do doskonałości. Aniołowie zgrzeszyli przez zawieranie związków małżeńskich z kobietami i zakładanie rodzin (1 Moj. 6:2"d; Judy 6,7), i w ten sposób opuścili swoje mieszkanie - swój poziom życia istot duchowych - i stali się winnymi cudzołóstwa oraz udania się za obcym ciałem, naturą inną od swej własnej. Św. Juda podaje nam, że w tych sprawach postąpili tak samo, jak później uczynili to mieszkańcy Sodomy. Jednak potomstwo tych anielskich ojców i ludzkich matek nie było bezgrzeszne; wydaje się, że powiększyli oni tylko niegodziwość ludzi sprzed potopu (1 Moj. 6:4-6). Postępowanie aniołów w tej kwestii było zupełnie samowolne.
     Przyjrzyjmy się pokrótce symbolicznej ziemi przed potopem. Rozumiemy, że symboliczną ziemią każdego świata jest zorganizowane społeczeństwo tego świata. Słowo ziemia jest często symbolicznie używane w Biblii w znaczeniu społeczeństwa. Na przykład gdy Jezus mówił "wy jesteście solą ziemi" (Mat. 5:13), z pewnością nie miał na myśli, że jesteśmy literalną solą umieszczoną w literalnej ziemi, by ją przyprawić, odżywiać i konserwować, lecz że chrześcijanie są w ludzkim  społeczeństwie - symbolicznej ziemi - czynnikiem przyprawiającym, odżywiającym i konserwującym. Iz. 60:2 z pewnością nie odnosi się do literalnej ziemi okrytej ciemnością. Gdyby bowiem chodziło o to, byłoby ciemno zawsze wtedy, gdy słońce nie świeci na ziemię, bez względu na liczbę żyjących świętych, a jasno zawsze wtedy, gdy słońce świeci, także bez względu na liczbę żyjących grzeszników. Myśl tego fragmentu najwyraźniej jest taka, że gdy ogół społeczeństwa będzie znajdował się w ciemności błędu, wierni pozostaną w świetle prawdy. Jak oczywiste jest to, że w 1 Moj. 4:14 słowo ziemia w pierwszym użyciu oznacza społeczeństwo, a w drugim - planetę, na której żyjemy: "Oto mię dziś wyganiasz z oblicza tej ziemi [społeczeństwa], a przed twarzą [łaską] twoją skryję się, i będę tułaczem i włóczęgą na ziemi [naszej planecie]". A także: "A była wszystka ziemia [ludzkie społeczeństwo] jednego języka" (1 Moj. 11:1). Skoro symboliczna ziemia Pisma Świętego oznacza społeczeństwo, zauważmy teraz, że symboliczna ziemia, na którą aniołowie jako symboliczne niebiosa świecili przed potopem, była ludzkim społeczeństwem, takim, jakie było wówczas zorganizowane. Z faktu, że ziemia nie była dzielona na własność prywatną aż do dni Falega [dzielący] po potopie (1 Moj. 10:25), z faktu, że pierwszy ludzki rząd został utworzony przez Nemroda (1 Moj. 10:10) oraz z faktu, że pierwsza transakcja handlowa zapisana w Biblii to nabycie przez Abrahama pola i jaskini w Machpelu (1 Moj. 23:3-20) - wnioskujemy, iż przed potopem nie było prywatnej własności, nie było wśród ludzi rządów ani konkurencji w handlu. Innymi słowy, wydaje się, że społeczeństwo było zorganizowane mniej więcej według zasad komunistycznych, coś na wzór społecznej organizacji północnoamerykańskich Indian. To właśnie ten szczególny układ społeczny, połączony z rosnącym samolubstwem i grzesznością człowieka oraz jeszcze większym samolubstwem i grzesznością olbrzymich potomków aniołów (1 Moj. 6:4), uczynił ziemię - społeczeństwo - "nieprawą" (1 Moj. 6:5,6,11-13), którego to wyrażenia nie możemy odnieść do literalnej ziemi. Czytelnik zauważy, że w wyżej cytowanych wersetach słowo ziemia w każdym przypadku oznacza społeczeństwo. Tak więc porządek rzeczy przed potopem - aniołowie rządzący ludzkością i ludzkość zorganizowana według komunistycznych zasad - okazał się niepowodzeniem, jeśli chodzi o podniesienie człowieka z grzechu i przywrócenie go do doskonałości Edenu.
     To dowodzi, że zarówno symboliczne niebiosa - aniołowie jako nauczyciele ludzkiej rodziny, jak i symboliczna ziemia - społeczeństwo zorganizowane na wzór komunistyczny, uległy skażeniu - jako takie stały się nieodpowiednie, by być w dalszym ciągu używane i tolerowane przez Boga. Dlatego postanowił On zniszczyć świat - nie świat fizyczny, lecz symboliczny, składający się nie z fizycznych, lecz symbolicznych niebios i ziemi (1 Moj. 6:3,5-13,17). To, że 2 Piotra 3:6 mówi o symbolicznym, a nie literalnym świecie czy rodzinie ludzkiej jako zniszczonej w potopie, jest oczywiste, ponieważ wciąż mamy te same literalne niebiosa i ziemię, jakie istniały przed potopem, i wciąż istnieje rodzina ludzka. Gdyby bowiem w potopie zniszczony był świat w znaczeniu rodziny ludzkiej, zostałby stworzony nowy rodzaj ludzki, podczas gdy Biblia wykazuje, że część rodzaju ludzkiego przeżyła potop. Tak więc to symboliczny świat został zniszczony w potopie (1 Moj. 6:13; 9:11), tzn. potop na zawsze usunął porządek rzeczy, w którym aniołowie byli nauczycielami rodziny ludzkiej i w którym rodzina ludzka była społecznie zorganizowana na wzór komunistyczny. W ten sposób zakończył się "świat, który wtedy był", "stary świat" - nie ludzka rodzina, nie wszechświat, nie literalna ziemia, lecz porządek rzeczy, dyspensacja istniejąca przed potopem w rodzinie ludzkiej.
                                            List wtóry św. Piotra (II. Petri) 2:5
     Także i pierwszemu światu nie przepuścił, ale Noego samoósmego, kaznodzieję sprawiedliwości, zachował, przywiódłszy potop na świat niepobożnych;
   
     And spared not the old world, but saved Noah the eighth person, a preacher of righteousness, bringing in the flood upon the world of the ungodly;
                  List wtóry św. Piotra (II. Petri) 3:6
     Dlaczego on pierwszy świat wodą będąc zatopiony, zginął.

     Whereby the world that then was, being overflowed with water, perished.
          I. Mojżeszowa (Genesis) 6:4
   A byli olbrzymowie na ziemi w one dni; nawet i potem, gdy weszli synowie Boży do córek ludzkich, rodziły im syny. A cić są mocarze, którzy od wieku byli mężowie sławni.
   There were giants in the earth in those days; and also after that, when the sons of God came in unto the daughters of men, and they bare children to them, the same became mighty men which were of old, men of renown.
           I. Mojżeszowa (Genesis) 2:17
    Ale z drzewa wiadomości dobrego i złego, jeść z niego nie będziesz; albowiem dnia, którego jeść będziesz z niego, śmiercią umrzesz.
   
    But of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it: for in the day that thou eatest thereof thou shalt surely die.
A to ciekawe.....
And it's interesting.....