WIEK PATRIARCHÓW WIEK ŻYDOWSKI WIEK EWANGELII
                       List św. Pawła do Galatów (Ad Galatas) 3:16
    Lecz Abrahamowi uczynione są obietnice i nasieniu jego; nie mówi: I nasieniom jego, jako o wielu, ale jako o jednem: I nasieniu twemu, które jest Chrystus.
   
    Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ.
                    List św. Pawła do Galatów (Ad Galatas) 3:29
    A jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.
   
    And if ye be Christ's, then are ye Abraham's seed, and heirs according to the promise.
    WIEK EWANGELII. Trzeci i najważniejszy Wiek drugiego świata. Nazywamy go Wiekiem Ewangelii, ponieważ w tym czasie wobec pewnych ludzi działają największe łaski przedstawione w Słowie Bożym. Łaski te są dobrą i radosną nowiną, tak jak słowo ewangelia oznacza dobrą i radosną nowinę. W poprzednich Wiekach było mniej lub więcej tej dobrej nowiny - Ewangelii. Jednak poselstwo obecnego Wieku jest szczególnie dobrą i radosną nowiną, i dlatego Wiek ten nazywany jest Wiekiem Ewangelii. Można go także nazywać Wiekiem Chrześcijańskim, ponieważ jego cele skupiają się na dziele wobec klasy Chrystusa. Początek tego Wieku był stopniowy, tzn. na tyle, na ile obejmuje on okres rozwijania Jezusa  jako Głowy Chrystusa oraz żęcia plonu Wieku Żydowskiego, zachodził on na Wiek Żydowski przez 40 lat - od października 29 do października 69 r. n.e. Na ile obejmuje on okres powołania  Kościoła jako Ciała Chrystusa, rozpoczął się on w dniu Pięćdziesiątnicy, zachodząc w ten sposób na Wiek Żydowski, widziany z punktu widzenia żniwa tego Wieku. Jak występuje wzajemne zachodzenie Wieków Żydowskiego i Ewangelii, tak występuje wzajemne zachodzenie W.E. i Tysiąclecia, dokładnie 1845 lat po odpowiednim zachodzeniu na siebie Wieków Żydowskiego i Ewangelii. Główne równoległe przypadki zachodzenia występują między rokiem 29 i 1874,33 i 1878 oraz 69 i 1914. Jak szczególna łaska była ograniczona do Izraela aż do października 36 r. n.e., kiedy to powołany został Korneliusz jako pierwszy poganin, tak szczególna łaska była ograniczona do denominacji chrześcijaństwa aż do października 1881, kiedy to szczególne powołanie zostało skierowane do wielu spoza wszelkich denominacji - do świata. Możemy zatem powiedzieć, że czas trwania W.E. wynosi 1845 lat, z zachodzeniem na Wiek Tysiąclecia, tak jak czas trwania Wieku Żydowskiego może być określony na 1845 lat, z zachodzeniem na Wiek Ewangelii.
    Jakie są cele Wieku Ewangelii? Ponieważ Wieki Żydowski i Ewangelii są dyspensacjami równoległymi, są one nie tylko tej samej długości, lecz są także w dużym stopniu związane ze sobą jako typ i antytyp w odpowiednich wydarzeniach. Z tego powodu w celach tych dwóch Wieków występuje wiele wyraźnych podobieństw.
    Pierwszym celem Wieku Ewangelii jest wybranie nowego opiekuna Boskich wyroczni. Jak w Wieku Żydowskim cielesny Izrael został wybrany na opiekuna wyroczni Boga (Rzym. 3:1,2), tak w W.E. opiekunem Boskich wyroczni stał się Izrael duchowy (1 Kor. 4:1,2; Jana 17:8,14; 2 Piotra 3:16). Dlatego Pan nie tylko przekazał Izraelowi duchowemu pisma Starego Testamentu, by ich strzegł i zachowywał je, lecz to samo uczynił z pismami Nowego Testamentu. Duchowy Izrael nie tylko strzegł ich w językach oryginałów, lecz także przetłumaczył je na setki innych języków, strzegąc i zachowując je w tych tłumaczeniach. Fakt, że my, którzy żyjemy pod koniec W.E., posiadamy te pisma i że nie zginęła ani jedna księga, ani zasadnicza część jakiejkolwiek księgi, dowodzi, że Pan odniósł sukces w pierwszym celu W.E. - wyborze nowego opiekuna Swych wyroczni - Izraela duchowego, który w czasie Wieku Ewangelii miał strzec całej Biblii.
    Tak jak drugim celem Boga w czasie Wieku Żydowskiego było udzielenie objawień dodatkowych do tych podanych w trakcie Wieku Patriarchów, tak drugim Boskim celem w Wieku Ewangelii było udzielenie objawień uzupełniających te podane w okresie Wieku Żydowskiego. Zaczął On je podawać przez Jana Chrzciciela ogłaszającego nadejście Mesjasza, kontynuował je poprzez kazania i czyny Jezusa oraz apostołów, a zakończył przez udzielenie natchnienia i spisanie 27 ksiąg Nowego Testamentu. Podobnie do objawień Starego Testamentu, były one niekiedy udzielane językiem bezpośrednim, niekiedy przez wizje, żywe obrazy i sny, czasami przez natchnienie bezpośrednie, czasami przez czyny i instytucje symboliczne, a niekiedy przez zarządzenia przymierza. Podawano je w różnych czasach, miejscach, okolicznościach i na różne sposoby. Cały okres ich udzielania zajął niemal 100 lat. Gdy spisano ostatnią księgę Biblii, objawienie W.E. zostało skompletowane i zostało w całości powierzone duchowemu Izraelowi jako jego opiekunowi. Objawienie to skupia się na Chrystusie -przede wszystkim na Głowie, a drugorzędnie na Ciele. Pozwala na pełniejsze poznanie jedynego najwyższego Boga jako źródła stworzenia, jako opiekuna, odkupiciela, nauczyciela, usprawiedliwienie, uświęcenie i wyzwolenie. Umożliwia nam pełniejsze poznanie jedynego najwyższego i jednorodzonego Syna Bożego jako specjalnego narzędzia Boga w dziele stworzenia, opatrzności, odkupienia, pouczenia, usprawiedliwienia, uświęcenia i wyzwolenia, spłodzonego przez Ojca przed powstaniem świata, zrodzonego z Marii Panny i po śmierci za nasze grzechy wzbudzonego do Boskiej natury jako uwielbionego wykonawcy Boskiego planu. Umożliwia nam ono pełniejsze poznanie świętego Ducha Bożego jako przewodu Boskiego dzieła twórczego, opatrznościowego, okupowego, edukacyjnego, usprawiedliwienia, uświęcenia i wyzwolenia. Umożliwia nam ono również pełniejsze poznanie człowieka w jego pierwotnym, upadłym i przywróconym stanie. Umożliwia pełniejsze poznanie grzechu w jego naturze, dozwoleniu, karze, winie, pojednaniu i zniszczeniu. Umożliwia nam ono pełniejsze poznanie aniołów - dobrych i złych - ich przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Umożliwia pełniejsze poznanie Kościoła z Chrystusem jako tajemnicą Boga w jego stworzeniu, pouczaniu, usprawiedliwianiu, uświęceniu, wyzwoleniu, przeznaczeniu, organizacji, porządku, dyscyplinie, misji, prawie, odpoczynku, próbach, chrzcie, święcie Paschy, ziemskich przywilejach i obowiązkach, wrogach i dziedzictwie. Umożliwia nam ono pełniejsze poznanie światów, wieków z ich żniwami oraz  poziomów istnienia w Boskim planie. Pozwala nam w pełni poznać swój główny temat, oś Boskiego planu - okupową ofiarę Chrystusa oraz wynikające z niej wysokie powołanie W.E. do Boskiej natury, która ma być udzielona w pierwszym zmartwychwstaniu, a także restytucję ludzkości do pierwotnej doskonałości po zmartwychwstaniu Wieku Tysiąclecia. W związku z tym umożliwia nam pełniejsze poznanie Starożytnych Godnych, Wielkiej Kompanii, Młodocianych Godnych i klasy wtórej śmierci, jak również drugiego adwentu, Królestwa, końcowych nagród i kar oraz ostatecznego tryumfu Boga nad wszystkimi złymi istotami, rzeczami i zasadami. Krótko mówiąc, umożliwia nam ono pełniejsze poznanie całego planu Boga. Poznanie i zrozumienie przez nas tych rzeczy dowodzi, że Bóg pomyślnie zrealizował drugi cel W.E., tak jak i wszystkie Swoje inne cele.
    Trzecim celem Wieku Żydowskiego było dowiedzenie, że człowiek nie jest w stanie sam zbawić siebie poprzez uczynki Zakonu i dlatego potrzebuje Zbawiciela. Zatem trzecim celem Wieku Ewangelii było danie świadectw, że człowiek może być zbawiony przez Ewangelię i że Jezus Chrystus jest Zbawicielem ludzi. By świadectwo to mogło być przekazane, Jezus nie tylko Sam głosił te rzeczy, lecz także przygotował innych, takich jak 12 apostołów i 70 uczniów itp., którzy z kolei przygotowywali innych, a ci jeszcze innych itd. aż do końca wieku, by ogłaszali to świadectwo. Podając je, wskazywali oni na zbawienie dla Kościoła w czasie W. E. oraz zbawienie świata w czasie Wieku Tysiąclecia (Joela 2:28,29; Dz.Ap. 3:19-26; Rzym. 11:25-33;). Głosząc to świadectwo, świadectwo o Królestwie, głosili Ewangelię i rozpowszechniali Biblię w każdym narodowym języku ziemi (Mat. 24:14), jak również karcili świat na punkcie grzechu, sprawiedliwości i przyszłego sądu (Jana 16:8-11). Zgodnie z zaleceniem naszego Pana, dawanie świadectwa rozpoczęli oni od Jeruzalem, kontynuowali je w Judei i Samarii, a zakończyli na krańcach ziemi (Mat. 28:18-20; Łuk. 24:47-49), oferując je każdemu Żydowi. Jak trzeci cel Wieku Żydowskiego u wiernych Izraelitów wzbudził poczucie winy i potępienia (Rzym. 7:7-20; Gal. 3:10) oraz głębokie pragnienie Zbawiciela (Gal. 3:22-24; Rzym. 7:21-25), tak trzecim celem W.E. jest przedstawienie Ewangelii jako środka zbawienia, którego nie mógł dokonać Zakon (Rzym. 8:1-4), oraz Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela. Naprawdę cenna to Ewangelia, ponieważ w niej tkwi nowa nadzieja, zdrowie i życie dla świata, a także nieśmiertelność dla Kościoła, uczyniona jasną przez Jezusa Chrystusa za pośrednictwem Ewangelii (2 Tym. 1:10). Jak Wiek Żydowski zrealizował swój trzeci cel - dowodząc, że wszyscy ludzie są grzeszni, niezdolni zbawić siebie przez uczynki Zakonu i potrzebujący Zbawiciela, tak W.E. skutecznie zrealizował swój trzeci cel - ogłaszanie na całym świecie, wśród każdego narodu, wielkiego zbawienia dla Kościoła w okresie W.E. oraz mniejszego zbawienia dla świata w czasie Wieku Tysiąclecia. Z pewnością wszyscy mamy przywilej wychwalania, dziękowania i błogosławienia Boga za realizację trzeciego celu Wieku Ewangelii.
    Między czwartym celem Wieku Ewangelii i czwartym celem Wieku Żydowskiego jest bliskie podobieństwo: jak czwartym celem Wieku Żydowskiego było objawienie sprawiedliwości Chrystusa, Tego, który wypełnił Zakon (Rzym. 10:4), tak czwartym celem W.E. jest przypisane udzielenie sprawiedliwości Chrystusa - Tego, który wypełnił Zakon - wszystkim prawdziwym wyznawcom przez wiarę. Przez cały Wiek głoszona była pokuta wobec Boga i wiara w naszego Pana Jezusa - na odpuszczenie grzechów (Łuk. 24:47; Dz.Ap. 2:38) i przypisanie sprawiedliwości Chrystusa (Rzym. 3:21-28; 1 Kor. 1:30). W niektórych z tych odnośników użyte jest wyrażenie "wiara Jezusa Chrystusa". Oznacza ono wierność - sprawiedliwość Jezusa Chrystusa. Ponadto wiele innych wersetów używa słowa wiara w znaczeniu wierności, z których niektóre to: Mat. 23:23; Filem. 5; Rzym. 3:3. Przyjęcie sprawiedliwości Chrystusa było warunkowe: najpierw pokuta, która oznacza poznanie, smutek, nienawiść, wyznanie, porzucenie, pragnienie przebaczenia, zmianę w odniesieniu do grzechu; a po drugie wiara, która jako umysłowa ocena oznacza wiedzę, zrozumienie i zgodę na odpowiednie rzeczy odnośnie Boga i Chrystusa i która jako poleganie serca oznacza ufność, przyswajanie i współdziałanie co do odpowiednich rzeczy dotyczących Boga i Chrystusa. Każdy, kto spełnił te dwa warunki -  pokuty i wiary - był usprawiedliwiany z wiary: jego wiara była jedyną sprawiedliwą zaletą w nim, którą Bóg uznawał za pełną sprawiedliwość, ponieważ trzymała się ona sprawiedliwości Chrystusa jako swojej własnej i we wszystkich sprawach działała zgodnie z nią. Usprawiedliwienie, jakie dana jednostka otrzymywała na tym etapie, możemy nazwać tymczasowym lub częściowym, ponieważ nie było ono ani pełne, ani kompletne, lecz przypisane takiej osobie tylko tymczasowo i uznaniowe, by umożliwić jej skorzystanie z przywileju zbliżenia się do Boga w odpowiedni sposób w celu poświęcenia i spłodzenia z Ducha. Jednostka taka była zatem traktowana tak, jak gdyby sprawiedliwość Jezusa została jej rzeczywiście przypisana, co tak naprawdę następowało dopiero wtedy, gdy zareagowała ona tak, że poświęciła się zupełnie Panu, i wówczas Jezus stawał się jej Orędownikiem przez rzeczywiste przypisanie jej Swojej sprawiedliwości i przez rzeczywiste uzyskanie dla niej zniesienia wyroku Adamowego i przypisania jej przez Boga sprawiedliwości Chrystusa. Przed poświęceniem, po pierwszym okazaniu niezbędnej pokuty i wiary, wszystko to było czynione tymczasowo i uznaniowe. W odróżnieniu od usprawiedliwienia częściowego, tymczasowego, jakiego dostępuje się przed poświęceniem i w którym tak naprawdę nie dochodzi do przypisania zasługi Chrystusa, usprawiedliwienie następujące po poświęceniu, z rzeczywistym przypisaniem sprawiedliwości Chrystusa, możemy nazwać usprawiedliwieniem pełnym, ożywionym. W żadnym wypadku nie dokonuje się ono przez nasze uczynki, lecz przez sprawiedliwość Chrystusa na podstawie wiary - w tym pierwszym przypadku przypisanie jest tymczasowe i uznaniowe, w tym drugim ostateczne i rzeczywiste. To pierwsze umożliwiało poświęcenie, to drugie spłodzenie z Ducha. Przez cały W. E. usprawiedliwienie takie otwarte jest dla wszystkich tych, którzy podejmują właściwe kroki. Działając tak przez cały W.E., wypełnia ono czwarty cel tego wieku, wszystkim prawdziwym wyznawcom przypisując sprawiedliwość Chrystusa na podstawie wiary.
    Piątym i głównym celem Wieku Ewangelii jest wybranie i rozwinięcie Kościoła na Królów i Kapłanów Tysiąclecia. W.E. ma charakter wyborczy, podobnie jak Wieki Patriarchów i Żydowski, tzn. w czasie W.E. Bóg nie dąży do zbawienia świata, lecz przez wybór stara się zbawić Kościół, pozostawiając świat samemu sobie, w stanie upadku potępienia Adamowego. P.Ś. uczy o wyborze Kościoła w celu błogosławienia świata. Św. Piotr napominał niektórych, by podjęli niezbędne kroki i stali się wybranym nasieniem Abrahama, tak aby udziałem świata mogły się stać czasy odświeżenia i restytucji (Dz.Ap. 3:19-26). Św. Jakub mówił, że Bóg nawiedza obecnie narody, by wybrać "lud [wybranych] imieniowi swemu [w charakterze i w chwale]" i że nie przeczy to wersetom, które dowodzą, że następnie, po dokonaniu takiego wyboru, będzie miał miejsce drugi adwent Pana w celu błogosławienia całej pozostałej ludzkości - nie wybranych (Dz.Ap. 15:13-18). Św. Paweł podkreśla te dwie klasy - wybranych i niewybranych - wykazując, że obydwie czekają na wyzwolenie i że świat otrzyma swoje od dawna oczekiwane wyzwolenie wtedy, gdy Chrystus i Kościół jako Synowie Boży, objawieni w chwale tysiącletniego Królestwa, będą rządzić nad rodzajem ludzkim w celu uwolnienia go z przekleństwa (Rzym. 8:17-23). Dowodzi on także, że zaślepiony Izrael pozostanie w swym zaślepieniu aż do zdobycia pełnej liczby wybranych, kiedy to przez miłosierdzie, jakie wybrańcy okażą Izraelowi, zostanie uleczony ze stanu zaślepienia i ponownie przyjęty do Boskiej łaski (Rzym. 11:25-33). Mówiąc o Duchu Świętym, Symeon stwierdza, że błogosławieństwo to będzie dla wszystkich Izraelitów, którzy w W.E. potykają się o Chrystusa (Łuk. 2:34). Św. Paweł powiada nam, że Chrystus i wierny Kościół - wybrańcy - są nasieniem Abrahama (Gal. 3:8,16,29), które zgodnie z obietnicą Boga potwierdzoną przysięgą, po zakończeniu swego wyboru będzie błogosławić wszystkie rodziny, narody i rodzaje ziemi (1 Moj. 22:16-18; 18:18). Nasz Pan Jezus wyraźnie stwierdza, że modlił się o udoskonalenie Kościoła, aby (po zakończeniu w W.E. tego doskonalenia, tj. po W.E., a zatem w Wieku Tysiąclecia) świat mógł uwierzyć i uznać, że Bóg umiłował wybrany Kościół tą samą miłością, dzięki której dał Jezusa (Jana 17:20-23). Św. Jan mówi nam, że Oblubienica - nowo poślubiona żona - wszystkich zaprosi do korzystania z łask Boga, a ponieważ Kościół jest obecnie zaręczony z Chrystusem (2 Kor. 11:2), a Jego Oblubienicą staje się przy drugim adwencie Pana, by panować nad ziemią (Obj. 19:6-21; 21:2-22:5) - błogosławienie świata musi nastąpić w Tysiącleciu po zakończeniu W.E., kiedy to zaręczony Kościół jest przygotowywany na to, by zostać Oblubienicą (Obj. 22:17). Odwracając chronologiczną kolejność wydarzeń, Joel pokazuje (Joela 2:29), że teraz jest czas wylewania Ducha Świętego na wybrany Kościół - "sługi i służebnice", a "potem", po W.E., tzn. w czasie Tysiąclecia, przyjdzie czas na wylewanie Ducha Świętego "na wszelkie ciało" - niewybranych. Każdy z powyższych wersetów dowodzi, że teraz jest Boski czas na błogosławienie wybranych i że następny Wiek, Tysiąclecie, będzie Boskim czasem błogosławienia niewybranych. Większość z tych wersetów wskazuje, że Bóg dokonuje obecnie wyboru właśnie po to, by po skompletowaniu wybranych i uwielbieniu ich z Chrystusem użyć ich jako Swoich narzędzi pod kierunkiem Chrystusa do błogosławienia w Tysiącleciu wszystkich niewybranych. Jeśli więc wyborcze zarysy Boskiego planu zastosujemy przed Tysiącleciem, a fragmenty dotyczące wolnej łaski (te, które uczą o miłości Boga, śmierci Chrystusa i działaniu Ducha na rzecz całej ludzkości ku zbawieniu) odniesiemy do Tysiąclecia, Biblia okaże się całkowicie harmonijna w swoich doktrynach. Jezus i Kościół jako Pomazańcy Boga są tajemnicą zakrytą od wieków i pokoleń, lecz teraz (w czasie W.E.) objawioną świętym (Kol. 1:26). Tajemnica ta jest głównym tematem Biblii, ponieważ Jezus i Kościół są głównymi bohaterami Boskiego planu, który naprawdę jest cudowną sztuką; szatan i upadli aniołowie jako jego towarzysze są czarnymi charakterami tego dramatu. P.Ś. traktuje o Chrystusie i Kościele we fragmentach literalnych i symbolicznych, podając na ich temat nauki doktrynalne, etyczne, typiczne, historyczne i prorocze oraz obietnice i napomnienia. Figury opisujące ich relacje są zarówno piękne, jak i pełne znaczenia. Kierownictwo Chrystusa i poddanie Mu Kościoła pokazane są w figurze głowy i pozostałej części ludzkiego ciała - Jezus jest Głową, a Kościół Jego Ciałem (Efez. 1:22,23). Jego zależność od Niego w zakresie odżywiania i przynoszenia owoców zilustrowana jest w figurze winnego krzewu i jego gałęzi (Jana 15:1-8). W podobny sposób są oni świętym duchowym narodem, w którym On jest Królem (1 Piotra 2:9; Kol. 1:13). Są oni nasieniem Abrahama, błogosławiącym świat (Gal. 3:16,29; 1 Moj. 22:16-18). Są Oblubieńcem i Oblubienicą, miłującymi się wzajemnie (Obj. 19:6-8). Są drugim Adamem i Ewą, którzy odrodzą ludzkość do sprawiedliwości i życia (1 Kor. 15:45; 2 Kor. 11:2,3). W rodzinie Boga Jezus jest pierworodnym, a członkowie Kościoła zrodzonymi później (Rzym. 8:29; Efez. 3:14,15). Są oni Boskimi wybrańcami (Iz. 42:1; Obj. 17:14). On jest Wodzem, a oni żołnierzami Boskiej armii prawdy i sprawiedliwości (Żyd. 2:10; Efez. 6:12-18). Oni staną się Królami, którzy w Tysiącleciu w sprawiedliwości będą panować nad światem, natomiast On będzie Królem tych Królów (Obj. 19:16; 20:4,6). Oni będą Sędziami, którzy w Dniu Sądu poddadzą świat próbie do życia, a On będzie głównym Sędzią (Jer. 23:5,6; 1 Kor. 6:2). On jest Najwyższym Kapłanem ich wyznania, a oni są podkapłanami do celów błogosławienia świata w następnym wieku (Żyd. 3:1; Obj. 1:5,6). On jest Kamieniem węgielnym, a oni są pozostałymi kamieniami Boskiej świątyni, w której człowiek w Wieku Tysiąclecia będzie czcił Boga (Efez. 2:19-22; Obj. 21:3-5). Kościół jest Nowym Jeruzalem, natomiast Jezus wraz z Bogiem są jego światłem i świątynią do celów błogosławienia w następnym wieku całej rodziny ludzkiej (Obj. 21:2,9-22:5). On jest Pasterzem, a oni są owcami Boskiego stada (Jana 10:1-18). On jest Nauczycielem w szkole Boga, a oni są Jego uczniami (Mat. 23:8; 16:24). Oni biegli w wyścigu zdobycia nagrody, a On biegł przed nimi (Żyd. 6:20; 12:1,2). Oni byli podróżnikami do niebiańskiej krainy, a On szedł przed nimi, pozostawiając im przykład Swych stóp do naśladowania (1 Piotra 2:11,21). On jest głównym Rybakiem i Żeńcą, natomiast oni są pomocniczymi rybakami i żeńcami ludzi (Mat. 4:19; Jana 4:34-38). Figury te z pewnością są pełne znaczenia i piękna. Ich ogromna różnorodność i istota wskazuje na ważność Jezusa i Kościoła w Boskim planie. Wybór tej klasy następuje przez cały Wiek. Bóg zgromadza ich ze wszystkich narodów (Obj. 5:9), lecz szczególnie z narodów chrześcijaństwa. Przychodzili oni do Boga poprzez krok "pokuty przed Bogiem i wiary w Pana naszego Jezusa" w usprawiedliwieniu oraz przez pozostawanie martwym dla siebie i świata, a żywym dla Boga w uświęceniu. Przechodzili przez spłodzenie z Ducha, ożywienie, wzrost, wzmocnienie, oczyszczenie, równoważenie i doskonalenie. Zapierali się siebie i świata, studiowali, głosili i praktykowali Słowo Boże, jak również cierpieli za nie oraz czuwali i modlili się zgodnie z nim. Podobnie jak ich Mistrz, byli nie uznawani, pogardzani i odrzucani przez ludzi, uznawani przez masy religijnych ludzi za dziwaków, głupców, szaleńców, bluźnierców, buntowników, i odpowiednio źle traktowani. Wszystko to sprzyjało ich rozwojowi i przygotowaniu do Królestwa. Wierni odpowiadali na to zaproszenie przez cały Wiek, tak że do jesieni 1914 roku zdobyta została pełna liczba wybranych, co potwierdzają dowody znaków czasów i prorocza chronologia. W ten sposób Bóg pomyślnie zrealizował piąty cel Wieku Ewangelii.
    Szósty cel Wieku Ewangelii ma swój początek pod koniec Wieku, a jest nim żęcie dojrzałych owoców, tak jak szóstym celem Wieku Żydowskiego było żęcie jego dojrzałych owoców. Spodziewanie się dzieła żniwa po sianiu i wzroście W.E. jest rozsądne, czego potwierdzeniem jest to, co dostrzegamy w naturalnym rolnictwie oraz w równoległym dziele Wieku Żydowskiego i jego żniwa. Dlatego do żniwa W.E. odnosi się spora liczba wersetów. W przypowieści o siewcy (Mat. 13:3-23) Jezus przedstawia dzieło Pana w W.E. jako polegające na zdobyciu Jego ludu, co czyni przy użyciu obrazu zaczerpniętego z rolnictwa. W Mat. 13:24-30, 36-43 rozwija te myśli w przypowieści o pszenicy i kąkolu, szczególnie podkreślając dwa rodzaje sianego nasienia oraz powstałe z tego plony i żniwo. Pod inną figurą - sieci zarzuconej w morze i chwytającej zarówno dobre, jak i złe ryby, przy czym te pierwsze zostały wybrane, a te drugie odrzucone i zniszczone (Mat. 13:47-50) - przedstawia bardzo podobne myśli. Inne wersety opisują to samo ogólne dzieło jako zgromadzanie świętych (Ps. 50:5), jako zgromadzanie wybranych z każdej części symbolicznych niebios, tzn. z każdej denominacji chrześcijaństwa (Mat. 24:31), oraz jako żniwo ziemi dokonywane przez Chrystusa, niebiańskiego Żeńce (Obj. 14:14-16). Gdy więc skompletowany Kościół pojawi się z Chrystusem w chwale, co nastąpi przed końcem Epifanii (Kol. 3:4; 1 Piotra 1:13), zrealizowany zostanie szósty cel Wieku Ewangelii.              
    Siódmym celem Wieku Ewangelii jest zebranie kąkolu w snopy i wrzucenie go do ognistego pieca, tak jak siódmym celem Wieku Żydowskiego było oddzielenie plew od pszenicy i spalenie ich w ogniu nieugaszonym (Mat. 3:12). Wiele symboli biblijnych ukazuje nam pojawienie się takiego celu pod koniec W.E. Mat. 13:30,41,42 pokazuje nam, jak pod koniec wieku kąkol - imitacja chrześcijan, a tak naprawdę dzieci szatana (Mat. 13:38), które zostały zrodzone na podstawie błędów w doktrynie i praktyce zasianych przez szatana - jako taki zostanie wrzucony do symbolicznego pieca - wielkiego ucisku, składającego się z wojny, rewolucji, anarchii, głodu i chorób. Kąkol ten najpierw został związany w snopy, a następnie wrzucony do pieca (Mat. 13:30). Snopy odpowiadają rożnym ludzkim organizacjom - narodowym, takim jak sojusze itp.; kapitalistycznym, takim jak trusty itp.; robotniczym, takim jak związki zawodowe itp.; kościelnym, takim jak federacje itp.; społecznym, takim jak klasy społeczne; zawodowym, takim jak stowarzyszenia naukowe itp. To dzieło wiązania trwa nieprzerwanie zwłaszcza od 1874 roku. Dokonało ono takiego postępu, że w 1914 roku do ognistego pieca w jego aspekcie wojennym zaczęły być wrzucane snopki narodowe, a częściowo także kapitalistyczne i kościelne. Ogień i piec nie są literalne, tak samo jak literalny nie jest kąkol. Piec reprezentuje wielki ucisk, a ogień jego niszczycielskie działanie. Symboliczny kąkol zostanie zniszczony w tym znaczeniu, że w wyniku wielkiego ucisku przestanie udawać symboliczną pszenicę; można bowiem powiedzieć, że naturalny kąkol udaje, że jest pszenicą - a jest imitacją pszenicy. W czasie tego ucisku niechrześcijańskie postępowanie symbolicznego kąkolu tak bardzo będzie przeczyć jego chrześcijańskiemu wyznaniu wiary, że zdemaskowany w ten sposób, przestanie on podawać się za chrześcijański. Na przykład, kto uważa za chrześcijanina Kajzera czy Hitlera? Ich rażąco niechrześcijańskie postępowanie w czasie wojny - pierwszej części tego pieca - zdemaskowało ich, tak jak uczyniło to z wieloma innymi. W Mat. 13:48-50 pod figurą segregacji ryb w sieci - oddzielania ryb dobrych od złych i wyrzucania tych ostatnich do morza - przedstawione jest rozdzielanie obłudnych chrześcijan od wiernych oraz usuwanie tych pierwszych jako nieodpowiednich. W zasadzie dotyczy to tego samego, co widzieliśmy w przypadku niszczenia kąkolu. W Obj. 14:17-20 pod figurą winnicy i jej dojrzałych kiści, zebranych razem i wrzuconych do prasy, gdzie następuje ich deptanie - mamy kolejną reprezentację tej samej ogólnej myśli. Winnica ziemi to sfałszowanie winnicy Boskiego zasiewu (Jana 15:1-8). Jako imitacja, razem ze swymi nieszczęsnymi owocami, została ona wrzucona w pierwszą fazę doświadczeń związanych z tą prasą - wojną światową w roku 1914. Charakter i zniszczenie fałszywego Królestwa Bożego jest przedstawione również w symbolicznych niebiosach i ziemi, które są niszczone przez ogień (2 Piotra 3:3-12; Mal. 4:1). Podobna myśl, ukryta w obrazie trzęsienia ziemi, jest pokazana w Ps. 46:2-4, Żyd. 12:26,27. Pod wieloma figurami wydarzenie to jest opisane w Ps. 18:8-16. Ps. 50:3,4 opisuje je jako ogień i wicher. Ps. 107:23-30 i Nah. 1:3,6,7 opisują je jako burzę na morzu i wicher. W Obj. 16:14; Iz. 13:4 jest ono nazywane bitwą. W Iz. 28:2; Nah. 1:4,5,8 nazywane jest ono nawałnością gradu, wichrem wywracającym i gwałtowną powodzią wód. Iz. 14:23 nazywa je miotłą spustoszenia. Tak więc P.Ś. podaje nam wiele opisów tego wielkiego niszczącego ucisku, do którego pod koniec wieku wrzuceni będą niewierni i fałszywi chrześcijanie, tak jak pod koniec Wieku Żydowskiego potraktowane zostały plewy Izraela. W skupianiu się wszystkich w jakieś organizacje widzimy wiązanie kąkolu mające miejsce na naszych oczach. W fazie I i II wojny światowej widzieliśmy początek wrzucania snopków do figuralnego ognistego pieca. W ten sposób jesteśmy świadkami realizacji siódmego celu Wieku Ewangelii. Jego wynikiem będzie takie obrzydzenie rodzajowi ludzkiemu grzechu i rzeczy mu towarzyszących, że przygotuje to go na przyjęcie Królestwa Bożego.
    Chociaż siedem celów Wieku Ewangelii, jakie dotychczas rozważyliśmy, jest podobnych do siedmiu celów Wieku Żydowskiego, pozostałe trzy cele W.E. nie znajdują odpowiedników w Wieku Żydowskim. Te trzy cele są zatem czymś nowym w planie Boga.
    Pierwszym z tych trzech, a jednocześnie ósmym celem Wieku Ewangelii jest przygotowanie Wielkiej Kompanii do wiecznego życia i jej przyszłej urzędowej pracy. Podajemy na temat Wielkiej Kompanii kilka wyjaśnień. Nikt nie został od razu zaproszony do Wielkiej Kompanii, ponieważ wszyscy zostali powołani w jednej nadziei - Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem (Efez. 4:4). Niektórzy z powołanych - Maluczkie Stadko - zwyciężają w warunkach tego powołania i stają się Oblubienicą Chrystusa (Obj. 19:6-8). Niektórzy zupełnie przegrywają, tracąc wszystko, łącznie z samym życiem (Żyd. 6:4-9; 1 Jana 5:16). Jest jednak klasa, która brudzi swe szaty - mniej lub bardziej zanieczyszcza swoje charaktery (Judy 23; Jak. 5:20), nie pokonuje w sobie strachu przed ofiarniczą śmiercią (Żyd. 2:14,15), w wyniku czego nie okazuje się czymś więcej niż zwycięzcami. Jednak dzięki doświadczeniom i naukom, jakich Pan im udziela, odzyskują zdrowy rozsądek: pokutują i oczyszczają się (Obj. 7:14). Chociaż tracą nagrodę, zostają ocaleni przez ogień - bolesne doświadczenia (1 Kor. 3:12-15). Chociaż nie dostępują przywileju zostania Oblubienicą Chrystusa, dostępują przywileju bycia jej druhnami (Obj. 19:9). Nie będą jako Królowa siedzieć na tronie, lecz jako szlachta będą stać przed nim (Obj. 7:9). Tracą urząd Kapłanów (Obj. 1:6; 5:10; 20:6), lecz jako Lewici będą służyć Kapłanom i ludowi (Ezech. 44:10-16).  Po oczyszczeniu i uznaniu swego miejsca w Boskim planie będą mieć bardzo ważny udział w owocnym ogłaszaniu Królestwa (Obj. 19:6-8). Zostaną zaproszeni do przygotowania się jako druhny na wieczerzy weselnej Baranka, na której będą honorowymi gośćmi (Obj. 19:9). Po oczyszczeniu wykonają dla Pana bardzo pożyteczną pracę. Pan będzie wobec nich miłosierny i pełen przebaczenia, pomagając im zająć przed Nim właściwe stanowisko. W 4 Moj. 8:5-26 są oni między innymi typicznie przedstawieni z wielu punktów widzenia jako Lewici. Po wiernym oczyszczeniu się i wiernej służbie na rzecz Boskiego planu, po zakończeniu Epifanii, czasu ucisku (Obj. 7:14), jako klasa dostąpią przemiany natury. Staną się istotami duchowymi, jednak w naturze niższej od Boskiej (Ps. 45:14,15; 1 Kor. 5:5). Z punktu widzenia Królestwa ich służba w Tysiącleciu będzie służbą szlachty (Obj. 7:9), a z punktu widzenia Przybytku służbą Lewitów (Obj. 7:15) - Lewitów Merarego, zgodnie z obrazem Przybytku z 4 Moj. 3 i 4. Ciesząc się przywilejami swego stanowiska, nie będą już opłakiwać utraty wysokiego powołania, a dostąpią obfitych błogosławieństw (Obj. 7:16,17). Pan ostatecznie skompletuje ich jako klasę dla Swej chwały, pomyślnie realizując w ten sposób ósmy cel Wieku Ewangelii.
    Dziewiątym celem Wieku Ewangelii jest wybór poświęconej klasy Młodocianych Godnych. Nazwa ta została zasugerowana przez kontrast wiekowy z Joela 2:28 między starcami" - Starożytnymi Godnymi, a "młodzieńcami" - Młodocianymi Godnymi. Wiek Żydowski i Ewangelii wraz ze swymi żniwami jako równoległe dyspensacje mają tę samą długość i podobne wydarzenia. I tak, czas od śmierci Jakuba do śmierci Jezusa,  wynosił 1845 lat, a czas od powołania pogan (Korneliusza itp.) w październiku 36 roku do października 1881 roku także liczył 1845 lat. Powołanie Korneliusza zakończyło wyłączną łaskę dla cielesnego Izraela. Powołanie, które dobiegło końca w październiku 1881 roku, zakończyło wyłączną łaskę dla duchowego Izraela, co dokonało się przez powołanie osób spoza kościołów, jak również w kościołach. Szczególne powołanie trwało nadal w odniesieniu do jednostek w kościołach i poza nimi aż do września 1914 roku, kiedy to pełna liczba wybranych została ostatecznie skompletowana, tak jak powołanie Korneliusza i innych pogan w październiku 36 roku nie wyłączało z tego powołania pojedynczych Żydów, chociaż skończyło wyłączną łaskę dla Izraela. Chcemy jednak powiedzieć, że gdy na wiosnę 1878 roku próbnie weszła zupełność pogan (Rzym. 11:25) i gdy niektórzy z nich po październiku 1881 upadali w swej wytrwałości, spłodzona z Ducha mogła być tylko taka liczba tych, którzy później odpowiedzieli na zaproszenie do poświęcenia, jaka była potrzebna do przejęcia koron utraconych przez tych, którzy upadli w swej wytrwałości. Jednak poświęcały się setki tysięcy, podczas gdy dostępnych było tylko kilka tysięcy koron, w wyniku czego było więcej poświęconych niż wolnych koron. Dla pozostałej liczby poświęconych Pan przewidział członkostwo w klasie Młodocianych Godnych. Tak więc, począwszy od 1881 roku ci dodatkowi poświęceni tworzą nową klasę w Boskim planie. Fakty te dowodzą, że Bóg realizuje dziewiąty cel Wieku Ewangelii. 
    Dziesiątym celem Wieku Ewangelii jest nawrócenie Izraela jako narodu do Chrystusa i jego powrót do Palestyny. Narodowe nawrócenie Izraela nastąpi przed Tysiącleciem, a zatem będzie dziełem paruzji i epifanii naszego Pana. W 1878 roku miały swój początek obydwa aspekty dziesiątego celu Wieku Ewangelii - nawrócenie Izraela do Chrystusa i jego powrót do Palestyny jako narodu. W kwietniu 1878 roku swe dzieło wśród Żydów rozpoczęło hebrajskie tłumaczenie Nowego Testamentu Delitzcha, a w czerwcu 1878 roku Berliński Kongres Narodów kwestią prawa międzynarodowego uczynił powrót Izraela do Palestyny i odpowiednie dla niego warunki. Od tego czasu pojawiają się nowe narzędzia, ruchy i wydarzenia, z wielkimi osiągnięciami zmierzającymi do realizacji tych dwóch celów. W 1878 roku uprzedzenie Żydów do Chrystusa wydawało się być niezmiennie ustalone. Obecnie przeciętny Żyd uważa Jezusa za jednego z największych proroków Izraela, a Jego słowa są z entuzjazmem przytaczane z żydowskich kazalnic, seminariów i kręgów społecznych.  Równocześnie mnóstwo Izraelitów powróciło do Palestyny, szczególnie po II fazie wojny, która przyczyniła się do przyspieszenia ruchu Izraela do Palestyny przez wykorzenienie ich z europejskich domów i przez uczynienie wielu z nich bezdomnymi. W 1947 ONZ zgodziła się na podział Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. 14 maja 1948r., zgodnie z decyzją ONZ państwo Izrael proklamowało niepodległość. Od tej pory Zydzi szybko budują swój kraj i czynią go niezmiernie bogatym, co pobudzi chciwość anarchistycznych pozostałości narodów Europy, Azji i Afryki (Ezech. 38:10-13,1-9,14-39:29). Sprowadzą one na nich II fazę ucisku Jakuba (Jer. 30:4-8) - ostatnie łyki kielicha nieszczęść dla Izraela. Nasz Pan zapewni im jednak tak wspaniałe ocalenie (Ezech. 38:18-39:29), zapowiedziane im przez Wielką Kompanię, której nauki i słowa tak głęboko zapadną wówczas w serce Izraela, że jak jeden mąż zwrócą się do Pana (Zach. 12:9-13). Ziemia święta będzie od tej pory bezsprzecznie należała do nich. W ten sposób jako naród w swej ojczyźnie, nawrócony do Chrystusa, staną się oni jądrem świata ludzkości, przygotowani i oczekujący na ziemską fazę Królestwa Tysiąclecia, które najpierw ma być ustanowione wśród nich. W ten sposób Pan wraz z dziesiątym celem W. E. zakończy cele tego Wieku - największego z trzech Wieków drugiego świata - i otworzy drzwi do Wieku Tysiąclecia, z Kapłanami, trzema klasami Lewitów i upokorzoną ludzkością gotową do restytucji (Dz.Ap. 3:19-21).