WIEK PATRIARCHÓW WIEK ŻYDOWSKI WIEK EWANGELII
                                                           I. Mojżeszowa 12:1- 3
   
I rzekł Pan do Abrama: Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.
  A uczynię cię w naród wielki, i będęć błogosławił, i uwielbię imię twoje, i będziesz błogosławieństwem.
   I będę błogosławił błogosławiącym tobie; a przeklinające cię przeklinać będę: i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi.
                                 Genesis 12:1- 3
    Now the LORD had said unto Abram, Get thee out of thy country, and from thy kindred, and from thy father's house, unto a land that I will shew thee:
    And I will make of thee a great nation, and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing:
    And I will bless them that bless thee, and curse him that curseth thee: and in thee shall all families of the earth be blessed.
                        I. Mojżeszowa (Genesis) 32:28
    I rzekł: Nie będzie nazywane więcej imię twoje Jakób, ale Izrael; boś sobie mężnie poczynał z Bogiem, i z ludźmi, i przemogłeś.
    And he said, Thy name shall be called no more Jacob, but Israel: for as a prince hast thou power with God and with men, and hast prevailed.
      WIEK PATRIARCHÓW rozpoczął się pod koniec potopu, częściowo dlatego, że w tym czasie Bóg zawarł szczególne przymierze z Noem i jego potomkami, by nigdy nie niszczyć potopem (symbolicznej) ziemi (1 Moj. 9:8-17). Mówiąc bardziej precyzyjnie, Wiek Patriarchów rozpoczął się od przymierza z Abrahamem (1 Moj. 12:1-5).
     Słowo patriarchowie oznacza pierwsi ojcowie. Ponieważ Noe, Abraham, Izaak i Jakub byli pierwszymi ojcami Izraela w tym okresie, nazywamy go Wiekiem Patriarchów, co jest przedstawione w pierwszym półkolu będącym częścią większego półkola WYKRESU WIEKÓW. Pomijając przymierze, by nigdy nie zniszczyć ziemi potopem, Bóg w tym okresie nie utrzymywał kontaktów opartych na przymierzu ze wszystkimi istotami ludzkimi, tj. ani z wyprzedzeniem, ani w żaden inny sposób nie rozciągnął błogosławieństw Przymierza Abrahamowego na wszystkich żyjących w tym czasie, np. na Babilończyków, Kananitów, Egipcjan itp. Pismo Święte uczy, że Pan pozwolił im iść ich własną grzeszną drogą, przymykając oko na ich ignorancję (Dz.Ap. 17:23,30; Rzym. 1:21-25,28). W okresie tym, w oparciu o Przymierze Abrahama, utrzymywał On kontakty z Abrahamem, a przez niego z jego rodziną, potem z Izaakiem, a przez niego z jego rodziną, następnie z Jakubem, a przez niego z jego rodziną. Tak więc kontakty Boga w czasie Wieku Patriarchów miały charakter wyboru.
Całej pozostałej ludzkości, zagubionej w stanie klątwy, pozwalał iść własną drogą, nie czyniąc w tym czasie niczego dla jej bezpośredniego zbawienia.
      Bóg miał w tym czasie wiele zamierzeń, z których każde zostało zrealizowane.
     Pierwszym z tych zamierzeń było skrótowe objawienie Jego chwalebnego planu. Uczynił to w bardzo zwięzłej formie, zawierając przymierze z Abrahamem i jego Nasieniem (1 Moj. 12:1-4; 22:16-18, itd.). Niektóre z błogosławieństw podanych w tym przymierzu należały do Abrahama (1 Moj. 12:1-4), inne do Jego Nasienia (1 Moj. 22:16-18). W tym drugim fragmencie, w wyrażeniu "jak gwiazdy niebieskie" chodzi o Nasienie niebiańskie, a w wyrażeniu "jak piasek, który jest na brzegu morskim", chodzi o Nasienie ziemskie. Obietnice te są streszczeniem Boskiego planu, i dlatego św. Paweł nazywa je Ewangelią (Gal. 3:8,16,29). Oznaczają one, że (1) Abraham i jego Nasienie będą wielce błogosławieni, (2) że w odpowiednim czasie dokonają dzieła błogosławienia innych oraz że (3) ich dzieło błogosławienia obejmie całą rodzinę ludzką. W ten sposób Przymierze Abrahama staje się Biblią w pigułce. Chociaż w czasie, gdy Bóg zawarł je z Abrahamem i jego Nasieniem, niczego bezpośrednio nie czynił On dla zbawienia świata, niemniej jednak dowodzi ono, że częścią Jego planu było błogosławienie przez Abrahama i jego Nasienie całego niewybranego rodzaju ludzkiego możliwością zbawienia - zarówno umarłych, jak i żyjących. Jak uczy św. Paweł, przymierze to oznacza zmartwychwstanie umarłych (Dz.Ap. 26:6-8). Pismo Święte pokazuje nam, że czas błogosławienia świata takimi przywilejami nastanie po skompletowaniu wszystkich wybranych w ich wszystkich klasach - ziemskich i niebiańskich, czyli w Tysiącleciu. W ten sposób zrealizowany został pierwszy cel Boga w okresie Wieku Patriarchów - podanie zwięzłego objawienia Jego planu zbawienia ludzkości.
     Bóg miał także drugi cel do wykonania w Wieku Patriarchów - dostarczyć wielu typów jako cieni licznych szczegółów Swego planu. I tak, przez Abrahama, jego trzy żony (Sarę, Agar, Keturę) oraz ich dzieci w Jego relacji do nich Bóg pokazał Samego Siebie oraz trzy ze Swych przymierzy - Przymierze nowych stworzeń, Zakonu i Nowe, a także dzieci tych przymierzy - klasę Chrystusa, cielesny Izrael i zbawiony świat - w Jego relacji do nich. Przez Abrahama i Izaaka w ich wzajemnych relacjach Bóg pokazał Siebie i klasę Chrystusa w ich wzajemnych relacjach. Przez Abrahama, Lota i żonę Lota w ich wzajemnych relacjach dostarczył typu Maluczkiego Stadka, Wielkiej Kompanii i klasy wtórej śmierci. Ponadto, przez Izaaka i Rebekę w ich zaręczynach i małżeństwie Bóg pokazał cień zaręczyn i zaślubin Jezusa i Jego wiernych. Co więcej, przez Jakuba i Ezawa w ich wzajemnych relacjach Bóg zobrazował duchowy i cielesny Izrael w ich wzajemnych relacjach. Przez Jakuba, Labana, 4 żony i 12 dzieci Jakuba w ich wzajemnych relacjach Bóg pokazał wiernych chrześcijan jako sługi prawdy, sekciarskich wodzów Wieku Ewangelii, 4 grupy prawd Wieku Ewangelii oraz 12 ruchów religijnych Wieku Ewangelii razem z 12 grupami, które brały w nich udział. I wreszcie, przez faraona, Józefa, jego braci i Egipcjan Bóg zobrazował Samego Siebie, klasę Chrystusa, jej braci i świat ludzkości. Przez ratunek, jakiego Józef dokonał dla swych braci i Egipcjan, Bóg pokazał zbawienie, jakiego klasa Chrystusa dokona dla swych braci i ludzkości. Zgodnie z tym, szczególnie od 12-go rozdziału l Mojżeszowej do końca tej księgi, Bóg poprzez jej opisy dostarczył typicznych reprezentacji ogromnej liczby szczegółów Swego planu, który w takim skróceniu streścił w 1 Moj. 12:1-4 i 1 Moj. 22:16-18. Jego cel w dostarczeniu nam tych typicznych obrazów został zrealizowany.
     Trzecim zamiarem Jehowy w czasie Wieku Patriarchów było wybranie pewnych osób do urzędu książąt i Lewitów na ziemi w czasie Tysiąclecia. Dokonał tego przez zdobycie dla prawdy i sprawiedliwości Abrahama, Izaaka, Jakuba, Józefa itd. W czasach Starego Testamentu Bóg wybierał tych wiernych Starożytnych Godnych. Dzieło to rozpoczął na podstawie pewnych ziemskich zarysów Przymierza Abrahama, które łaskawie zastosował już wobec Abla, Enocha i Noego, chociaż zaczęły one działać dopiero po wkroczeniu przez Abrahama do ziemi Kanaan. W czasie Wieku Patriarchów Bóg pozyskał dla Siebie pewnych Starożytnych Godnych, w interesie prawdy i sprawiedliwości i do urzędu Książąt i Lewitów Wieku Tysiąclecia. Podsumowując, możemy powiedzieć, że trzy Boskie cele Wieku Patriarchów zostały zrealizowane: udzielenie w Przymierzu Abrahama krótkiego objawienia Jego planu, podanie licznych typicznych szczegółów tego planu oraz wybór niektórych Starożytnych Godnych do urzędu Książąt i Lewitów Tysiąclecia. W ten sposób urzeczywistniły się Jego wszystkie zamierzenia co do Wieku Patriarchów.
     Wiek Patriarchów trwał 659 lat - od końca potopu aż do śmierci Jakuba. Powodem, dla którego twierdzimy, że Wiek Patriarchów dobiegł końca wraz ze śmiercią Jakuba, jest to, że od tego czasu Bóg przestał utrzymywać kontakty w oparciu o przymierze tylko z jednym patriarchą w danym czasie, a przez niego z jego rodziną. Wraz ze śmiercią Jakuba Bóg zaczął bowiem utrzymywać kontakty w oparciu o przymierze z jednym narodem - dwunastoma pokoleniami Izraela, które przy śmierci Jakuba po raz pierwszy zostały nazwane dwunastoma pokoleniami Izraela, tzn. narodem Izraela (1 Moj. 49:28). Ta zmiana postępowania ze strony Boga zakończyła Wiek Patriarchów i wprowadziła Wiek Żydowski, zwany tak dlatego, że wtedy Bóg tylko z Żydami utrzymywał kontakty w oparciu o przymierze.