WIEK PATRIARCHÓW WIEK ŻYDOWSKI WIEK EWANGELII
                                                                   Amos (Amos) 3:2
    Tylkom was samych poznał ze wszystkich rodzajów ziemi; przetoż was nawiedzę dla wszystkich nieprawości waszych.
   
    You only have I known of all the families of the earth: therefore I will punish you for all your iniquities.
             List św. Pawła do Żydów (Ad Hebraeos) 1:1
    Częstokroć i wieloma sposobami mawiał niekiedy Bóg ojcom przez proroków;

    God, who at sundry times and in divers manners spake in time past unto the fathers by the prophets,
   WIEK ŻYDOWSKI rozpoczął się od śmierci Jakuba i trwał aż do śmierci Jezusa - przez okres 1845 lat. W czasie tego wieku Boskim zamiarem najwyraźniej nie było nawrócenie całego świata. Faktem, który ponad wszelką wątpliwość dowodzi, że w czasie Wieku Żydowskiego Bóg nie planował nawrócenia świata, jest to, że w czasie tego wieku nie zaoferował On przymierza żadnemu innemu narodowi oprócz Izraela i nie wszedł w relację przymierza z żadnym innym narodem prócz Izraela. Bóg bezpośrednio powiedział bowiem do Izraela: "Tylko was samych poznałem [uznałem za lud przymierza] ze wszystkich rodzajów ziemi" (Am. 3:2). Ponieważ Bóg nigdy nie oferuje zbawienia bez przymierza i ponieważ wtedy nie zaoferował poganom żadnego przymierza, wynika z tego, że wówczas ani nie próbował nawracać pogańskiego świata, ani niczego takiego nie planował. Innymi słowy, postępowanie Boga w czasie Wieku Żydowskiego miało charakter wyboru, dokładnie tak samo, jak w czasie Wieku Patriarchów.
    Jakie były cele Wieku Żydowskiego? Było siedem celów Wieku Żydowskiego: udzielenie na piśmie objawień Starego Testamentu; wybranie narodu - Izraela - na opiekuna Jego wyroczni; zamanifestowanie grzeszności człowieka, jego niezdolności do zbawienia samego siebie poprzez uczynki Zakonu oraz potrzeby Zbawiciela; zamanifestowanie sprawiedliwości Tego, który zachował Zakon; dokończenie wyboru Starożytnych Godnych; zebranie prawdziwych Izraelitów jako prawdziwej pszenicy do spichlerza Kościoła chrześcijańskiego oraz zniszczenie symbolicznych plew niewiernych Izraelitów jako narodu i jako ludu Bożego.
    Pierwszym z Boskich zamierzeń było udzielenie kolejnych objawień Jego planu. Boskie myśli nie były objawione od razu w całości, lecz stopniowo. Spisywanie objawień Starego Testamentu zostało rozpoczęte przez Mojżesza na górze Synaj w 1615 r. p.n.e., a zakończone przez Malachiasza około 400 r. p.n.e. Wszystko w Starym Testamencie jest objawieniem - nawet jego historie, które były obrazem pewnych zarysów i etapów Boskiego planu. I tak, wyzwolenie Izraela z mocy faraona jest typem wyzwolenia z mocy szatana wszystkich tych, którzy kiedykolwiek staną się ludem Bożym; różne zarysy Przymierza Zakonu obrazują różne zarysy Nowego Przymierza; podróż od Morza Czerwonego do Synaju jest typem pewnych ogólnych zarysów Wieku Ewangelii; podróż od Synaju do Kanaanu jest obrazem doświadczeń duchowego Izraela, szczególnie w Wieku Ewangelii, podróżującego do niebiańskiego Kanaanu; podbój Kanaanu przez Jozuego jest typem zwyciężania wrogów prawdy i sprawiedliwości - dla Kościoła obecnie, a dla świata w przyszłości; Księga Sędziów jest typem doświadczeń ludu Bożego w stanie większej lub mniejszej apostazji oraz jego wyzwolenia w wyniku pokuty; Heli i jego dwaj synowie wykorzystywani są jako typ Wielkiej Kompanii oraz papieskiego i protestanckiego sekciarstwa; ogólnie mówiąc, na Wiek Ewangelii Saul jest typem nominalnego ludu Bożego, a Dawid prawdziwego ludu Bożego; Salomon najczęściej jest obrazem klasy Chrystusa na czas Tysiąclecia, natomiast różne osoby, ruchy i wydarzenia Wieku Ewangelii są pokazane w typie przez królów Izraela i Judy, Eliasza i Elizeusza itp. Bóg skutecznie realizował w Wieku Żydowskim Swój cel udzielenia objawień dodatkowych szczegółów Swego planu w formie typów.
    Drugim Boskim zamierzeniem na Wiek Żydowski było wybranie narodu na opiekuna Jego objawień udzielanych w trakcie tego Wieku. Na takiego opiekuna wybrani zostali potomkowie Abrahama - Izaak i Jakub, którym Bóg udzielił Przymierza Abrahamowego, jak wyjaśnia to apostoł Paweł: "Czymże więc góruje Żyd? Albo co za pożytek jest z obrzezania? Wielki pod każdym względem. Przede wszystkim ten, że im zostały powierzone wyrocznie Boże" (Rzym. 3:1,2). Według tego wersetu Stary Testament, pisemne objawienie Boga z Wieku Żydowskiego, został powierzony Izraelowi jako jego opiekunowi i stróżowi. Była to jedna z najbardziej świętych ze wszystkich misji Izraela. Gdy Izrael był wierny, opiekował się i chronił te pisma, tak jak w czasie swej apostazji niemal je zatracał, jak można zauważyć na przykład z historii odnalezienia pięcioksięgu w świątyni przez kapłana Helkiasza za dni króla Jozjasza (2 Kron. 34:14-33). Prawdę mówiąc, niedługo po śmierci Jozuego Izrael (z wyjątkiem czasów reformy) zaczął zaniedbywać swoje obowiązki opiekuna wyroczni Bożych aż do czasów
wygnania. Od tej pory bardzo zazdrośnie strzegł Starego Testamentu, tak że gdy przyszedł czas uczynienia Kościoła Ewangelii opiekunem Boskich wyroczni, Izrael przekazał Kościołowi kompletny Stary Testament. Fakt ten dowodzi, że drugi Boski cel z Wieku Żydowskiego został pomyślnie zrealizowany.
    Trzecim Boskim zamierzeniem na okres Wieku Żydowskiego było udowodnienie, że nikt z upadłego rodzaju ludzkiego nie może doskonale wypełnić Boskiego prawa, tak więc nikt przez zachowanie Zakonu nie mógł uzyskać wiecznego życia, a zatem wszyscy potrzebują Zbawiciela (Rzym. 3:9-28; 7:5-8:4; Gal. 2:16-3:25). Wiedząc, że wypełnienie Zakonu jest możliwe tylko dla w pełni doskonałego człowieka, Bóg wiedział oczywiście, że niedoskonali ludzie nie będą mogli go wypełnić, ponieważ ich zdolność była mniejsza od zdolności doskonałego człowieka. Jednak upadłe istoty ludzkie z reguły o tym nie wiedzą albo w to nie wierzą. Dlatego Bóg postanowił zademonstrować to doświadczalnie. Do takiego eksperymentu wybrał naród -Izrael - posiadający najlepsze wśród ludzi dziedzictwo i przygotowanie fizyczne, umysłowe, moralne i religijne. Dał im najlepsze przymierze, kraj, warunki, nauczycieli i pomoce dla zupełnych warunków człowieka, odpowiednio do celów tego eksperymentu, i złożył im ofertę życia przez uczynki Zakonu (3 Moj. 18:5; 5 Moj. 30:15,19; Rzym. 10:5). By zachęcić ich do posłuszeństwa, wystawił przed nimi pewne nagrody, natomiast groźby miały zniechęcić ich do nieposłuszeństwa. Po ich licznych upadkach i wyrazach pokuty często im przebaczał, karcił i dawał kolejne możliwości udowodnienia, czy są w stanie zachować Zakon i uzyskać przez niego życie. Czynił to przez 1647 lat, od 10 Nisan 1615 r. p.n.e. do 10 Nisan 33 r. n.e. Jaki był wynik tego eksperymentu? Taki, jaki przewidział Bóg: niezdolność zachowania Zakonu przez niedoskonałego człowieka, który poprzez uczynki Zakonu nie mógł uzyskać życia i w ten sposób zademonstrował potrzebę Zbawiciela, który mógłby wypełnić ten Zakon za niego i uwolnić go od przekleństwa. Porażka ta nie była wynikiem faktu, że nikt nie starał się na miarę swoich sił tego uczynić, ponieważ tacy mężowie jak Mojżesz, Jozue, Samuel, Dawid, Eliasz, Daniel, Ezdrasz, Nehemiasz, Jan Chrzciciel itd. z pewnością podejmowali takie szlachetne wysiłki, dzięki czemu powstrzymywali narastanie nieprawości w sobie. Ich niezdolność do doskonałego zachowania Zakonu dowodzi, że byli upadli i zdegradowani, a więc niedoskonali, a jako tacy niezdolni do zachowania prawa, które wymagało pełnych doskonałych ludzkich zdolności do wypełnienia go w podobnych warunkach. Tak więc wszyscy oni, jak również ci mniej wierni od nich, dowiedli w tym eksperymencie, że są grzesznikami, winnymi przed Bogiem, że nie mogą zbawić samych siebie i że z tego powodu potrzebują Zbawiciela. Lecz ktoś może zapytać, w jaki sposób porażka Izraela dowodzi, że upadliby także wszyscy inni? Odpowiedź jest prosta: Izrael był najmniej upadłym ze wszystkich narodów, a więc był bliższy ludzkiej doskonałości niż jakikolwiek inny naród, a mimo to upadł na tej próbie. Tak więc ci bardziej upadli i bardziej niedoskonali osiągnęliby w niej jeszcze gorszy wynik. Dlatego porażka Izraela dowodzi, że przez uczynki Zakonu nie mógłby uzyskać życia żaden niedoskonały człowiek, ponieważ nie mógłby on okazać Zakonowi doskonałego posłuszeństwa. Wielokrotne porażki Izraela w tym względzie u tych wierniej szych spośród nich wzbudziły żarliwe pragnienie Zbawiciela, którego szukali w Mesjaszu.
Widzimy więc, że zrealizowane zostało trzecie zamierzenie Jehowy na Wiek Żydowski.
    Czwartym celem Jehowy na Wiek Żydowski było zamanifestowanie sprawiedliwości wszystkich tych, którzy wypełniliby Zakon. Nie mógł tego jednak dokonać nikt z upadłego rodzaju Adama. Gdy minęło 1613 % roku potwierdzających niezdolność człowieka do zachowania Zakonu, Bóg poprzez karnację Słowa - Logosa - sprawił, że Słowo stało się ciałem - człowiekiem (Jana 1:14). Wiele wieków wcześniej Słowo - Logos -zostało stworzone przez Ojca i było z Ojcem jako Jego specjalny Przedstawiciel w dziele stworzenia, opatrzności i objawienia (Jana 1:1-3; Kol. 1:15-17; Obj. 3:14). Jednak w pełni czasów oddał On Swą przedludzką naturę, urząd i zaszczyt i stał się istotą ludzką, zrodzoną z Marii Panny, lecz nie spłodzoną przez ludzkiego ojca (Jana 1:14; Filip. 2:6,7; 2 Kor. 8:9; Żyd. 2:9, 14,16; Gal. 4:4,5; Łuk. 1:31,34,35; Mat. 1:18-25). Ponieważ ludzka dusza, a więc także grzech i wyrok Adamowy pochodzą od ojca, i ponieważ Bóg był Ojcem Logosa, gdy ten stał się dzieckiem Jezusem - był On bez grzechu i jego wyroku. W ten sposób urodził się jako doskonałe niemowlę i dorastał do doskonałego człowieczeństwa -bez grzechu (Jana 1:14). Dzięki temu oraz dzięki Swoim doskonałym władzom mógł On doskonale wypełnić Zakon. Wypełnił On każdy wymóg (Żyd. 1:9; Iz. 53:9; Zach. 9:9; Jana 8:46; 14:30; Dz.Ap. 3:14; Rzym. 10:4; 2 Kor. 5:21; Żyd. 4:15; 7:26; 1 Piotra 1:19; 2:22; 1 Jana 3:5).  W ten sposób jako istota ludzka zachował i potwierdził Swe prawo do nagrody Zakonu w postaci wiecznego życia dla posłusznych (3 Moj. 18:5; 5 Moj. 30:15,19; Rzym. 10:5; Gal. 3:12). Zamiast jednak Samemu korzystać z prawa do ludzkiego życia Jezus, ponosząc naszą karę, ofiarował to prawo, tak by potępiony świat w pewnych warunkach mógł uzyskać je jako dar od Boga i Jego Samego (Iz. 53:4-6,8, 10-12; Dan. 9:26; Jana 1:29; 3:14-17; 6:51; Rzym. 3:24-26; 4:25; 5:6-11; 1 Kor. 15:3; 2 Kor. 5:14,15,19,21; Gal. 3:13; Efez. 5:2; Kol. 1:14,20-22;
Żyd. 2:9; 9:14; 1 Piotra 3:18; 1 Jana 2:2; 4:10). Transakcja ta jest niekiedy w Biblii przedstawiana jako transakcja handlowa, w której Adam i jego potępiony rodzaj są przedstawiani  jako bankruci, z długiem w postaci prawa do życia i towarzyszących mu praw życiowych. Bóg jako wierzyciel wymaga spłacenia długu, a Chrystus jako przyjaciel dłużnika spłaca jego dług, oddając Swe prawo do ludzkiego życia i prawa życiowe jako okup, równoważną cenę, uzyskując w ten sposób prawo uwolnienia dłużnika (Rzym. 5:15-19; 1 Tym. 2:4-6; Mat. 20:28; Dz.Ap. 20:28; 1 Kor. 6:20; 1 Piotra 1:18,19; Obj. 5:9). Wynikające z tego fakty są proste i jasne. Adam przez grzech stracił swoje prawo do życia i prawa życiowe dla samego siebie i ludzkości. Zostały mu one odebrane przez śmierć. Dzięki sprawiedliwości Jezus zachował Swoje prawo do życia i jego praw życiowych. Zamiast zatrzymać je jednak dla Siebie, ofiarował - nie utracił - On je przez śmierć, tak by mógł przekazać je Boskiej sprawiedliwości jako cenę nabycia, jako pełny odpowiednik utraconych praw życiowych Adama i jego prawa do życia. W ten sposób poprzez nabycie zgodnie z Boskim zamierzeniem staje się On właścicielem prawa do życia i praw życiowych, czego teraz udziela Kościołowi w sposób przypisany, a później rzeczywiście udzieli światu. Zakon zaakceptował i uznał Jego okupowe dzieło, co w cudowny sposób ukazuje Go jako tego, który wypełnił jego sprawiedliwość (Rzym. 10:4; 3:24-26; 1 Kor. 1:30; Gal. 3:22; Filip. 3:9). Oto nasza nadzieja, oto nasze źródło życia, oto uznane przez Zakon odkupienie upadłego Adama i jego upadłego rodzaju. Chwała niech będzie naszemu Bogu za to, że Zakon tak cudownie uznaje sprawiedliwość Jezusa! W ten chwalebny sposób zrealizowany został czwarty zamysł Pana na Wiek Żydowski. 
    Piątym zamierzeniem Boga na Wiek Żydowski było zdobycie pozostałych Starożytnych Godnych, ponieważ w okresie Wieku Patriarchów nie została zdobyta wystarczająca ich liczba, niezbędna do wykonania dzieła Tysiąclecia i po Tysiącleciu. Z tego właśnie powodu św. Paweł w Żyd. 11:22-40 mówi o wiernych z Wieku Żydowskiego, że oczekują tej samej nagrody co poprzedni Starożytni Godni. Zatem w czasie Wieku Żydowskiego ci, którzy usiłowali wiernie wypełniać Zakon, wiarą trzymając się obietnic Abrahama i próbując wiernie służyć sprawie Jehowy, byli uznawani za Starożytnych Godnych. Św. Paweł z imienia wymienia Mojżesza, jego rodziców, Rachab, Gedeona, Baraka, Samsona, Jefte, Dawida, Samuela i proroków, wspominając także inne wierne dusze. Kończąc swój bieg, zasypiali oni w oczekiwaniu na skompletowanie i uwielbienie Kościoła, po czym otrzymają swą nagrodę - błogosławieństwa przewidziane dla nich przez Boga (Żyd. 11:39"d0). Na podstawie Żyd. 11:22-40 z łatwością dostrzegamy, że piąty cel Boga w Wieku Żydowskim został zrealizowany.              
    Jehowa miał także i szósty cel na Wiek Żydowski, tj. przez usługę Jezusa, apostołów i ich współpracowników zgromadzić pod koniec tego wieku prawdziwych Izraelitów do nowej społeczności i uczynić ich jądrem Kościoła chrześcijańskiego. Dzieło to jest w Biblii określane jako żniwo (Mat. 9:36-38; Jana 4:34-38; Mat. 3:12). Z tego punktu widzenia Żydzi byli polem pszenicy; zasiewane ziarno to Słowo prawdy, które u posłusznych - prawdziwych Izraelitów, w których nie było zdrady (Jana 1:47) - prowadziło do rozwoju dojrzałej pszenicy. To sianie i wzrastanie trwało przez cały Wiek Żydowski. Gdy przyszedł Chrystus i apostołowie, głosili oni Królestwo Boże, a prawdziwi Izraelici, pociągani przez Słowo, reagowali na to. W ten sposób Słowo prawdy było sierpem, Jezus, apostołowie i ich współpracownicy byli żeńcami, a dzieło zdobycia Izraelitów dla Pana poprzez prawdę było żęciem. Praca ta rozpoczęła się przy chrzcie naszego Pana, gdy został On zdobyty jako pierwsze dojrzałe ziarno pszenicy w Izraelu. Jezus był głównym Żeńca, zarówno wtedy, gdy był w ciele, jak i po Swym uwielbieniu. W czasie pobytu w ciele zdobył około 500 ziaren pszenicy (1 Kor. 15:6). W dniu Pięćdziesiątnicy dzieło to weszło w większą fazę, ponieważ wtedy zostały zdobyte tysiące. Żniwiarze żniwa żydowskiego w dniu Pięćdziesiątnicy swą szerszą pracę rozpoczęli w Jerozolimie i do 69 r. n.e. nie tylko zżęli całą dojrzałą pszenicę w Palestynie, lecz także we wszystkich innych krajach. Dzieło to bardzo się rozwijało, a prześladowania tylko mu sprzyjały (Dz.Ap. 8:1-4). Wkrótce Słowo zostało przyjęte przez Samarytan i pogan. Następnie żołnierze krzyża podbili świat Grecji i Rzymu, najpierw wyszukując Żydów, a następnie kierując się do pogan, gdyż przede wszystkim mieli zżąć zasiew Wieku Żydowskiego przed rozpoczęciem zasiewu na żniwo Wieku Ewangelii. Jednak żęcie nie jest jedyną fazą dzieła żniwa - jest pierwszą z siedmiu. Pozostałe sześć to: wiązanie w snopy, suszenie, młócenie, przewiewanie, przesiewanie i zbieranie do spichlerza. Wszystkie one, tak jak i żęcie, mają swoje odpowiedniki w figuralnym żniwie pod koniec Wieku Żydowskiego. Wiązanie w snopy odpowiada zgromadzaniu nawróconych Żydów do społeczności z tymi, którzy wierzą podobnie; suszenie odpowiada ich wzrastaniu w łasce, znajomości i służbie; młócenie to próbowanie w celu wzmocnienia ich charakterów; przewiewanie odpowiada oddzielaniu ich od obcych; przesiewanie to oddzielanie ich od niewiernych i częściowo niewiernych; natomiast zbieranie do spichlerza  odpowiada ich przeniesieniu do Kościoła w dniu Pięćdziesiątnicy i później. Wszystkie te rzeczy dokonały się w żniwie Wieku Żydowskiego i doprowadziły do wyprowadzenia z cielesnego Izraela wszystkich prawdziwych Izraelitów jako jądra Izraela duchowego - Kościoła chrześcijańskiego. Widzimy zatem, że szósty cel Jehowy na Wiek Żydowski skończył się sukcesem.
    Siódmym i ostatnim celem Boga w Wieku Żydowskim było rozdzielenie tych, którzy nie byli prawdziwymi Izraelitami, od tych, którzy takimi byli, a następnie figuralne spalenie ich jako symbolicznych plew - odpadów tego narodu. Jan Chrzciciel mówi o tej fazie dzieła żniwa jako towarzyszącej właśnie rozważanej fazie tej pracy (Mat. 3:12). Porównuje on naszego Pana do przewiewającego, który przy pomocy swego wiejadła i łopaty dokładnie oczyszcza klepisko i pali plewy. W wyniku używania tego wiejadła i łopaty Boskiego Słowa oraz opatrzności powstał taki symboliczny wiatr - walki i inne kłopoty - który oddzielił plewy (niewiernych Izraelitów) od pszenicy (wiernych Izraelitów). Ci drudzy przez chrzest Ducha zostali zgromadzeni do spichlerza chrześcijańskiego Kościoła, a ci pierwsi zostali wrzuceni w niszczącą wojnę z Rzymianami w latach 66-73 n.e., doświadczyli chrztu ognia, w wyniku czego zostali spaleni jako plewy - zniszczeni jako naród i jako lud Boży. W ten sposób siódmy cel Boga, jak wszystkie inne Boskie zamierzenia na Wiek Żydowski, został pomyślnie zrealizowany - niewierni Izraelici zostali oddzieleni od wiernych, a następnie zniszczeni jako naród i lud Boży.